خویشتن

ایشان می گفتند نمی دانم چرا انسان ها یک سری نکات خیلی ساده را نمی فهمند. مثلاً آدم ها نمی دانند که هر چیز که فراوان باشد و در دسترس باشد آرام آرام جذابیت استفاده از خود را از دست می دهد. یک مثال خیلی ساده. قدیم ها که هنوز بشر به این رشد و تعالی در تکنولوژی و علم نرسیده بود مواد غذایی بسیار کم و یا محدود بود. شاید در حدود ۱۰۰ سال پیش ما به هیچ وجه تا این اندازه مواد غذایی متنوع و فراوان در اختیار نداشیم. این ما منظور فقط ایران نیست بلکه در کل جهان نیز چنین بود. علاوه بر آن هزینه غذا زیاد بود و گاهی برای خوردن غذایی مکفی و مغذی باید مبالغ قابل توجهی پرداخت می شد. همچنین به عمل آوردن مواد غذایی هم سخت بود به همین دلیل قیمت و ارزش آن زیاد بود. برای همین انسان ها به راحتی نمی توانستند غذای زیادی به دست آورند و بسیاری از مردم حتی اغلب گرسنه و یا حالتی از گرسنگی داشتند. اما این کمبود در عین که ناشی از نبود چیزی داشت (که این چندان مثبت هم به نظر نمی رسید) اما مزیت بسیار زیادی در بطن خود داشت. انسان ها از غذا بسیار لذت می بردند. البته مقوله لذت غذایی به این سادگی ها نیست اما یکی از عوامل لذت انسان ها از غذا همین بود. یعنی در دسترس نبودن زیاد غذا. انسان های امروز اصلاً مفهموم لذت غذایی را به درستی درک نمی کنند. در بسیاری از جوامع و در آن جوامع خانواده ها آنقدر مواد غذایی زیاد و مرتب در دسترس است که اشتهای آدم ها نسبت به غذا کم شده و یا حداقل غذا جذابیت چندانی ندارد. امروزه نزد مردمان نقاط مختلف غذا خوردن یک عادت و تفنن است تا یک جذابیت عالی و اصیل.

کسی بهره درست را از فعالیت به ظاهر ساده ای مثل غذا خوردن می برد که بودن در حضور غذا او را شاد کند. آدمی که از دیدن غذا شاد نمی شود و احساس خوبی پیدا نمی کند دچار مشکلات فراوان است و نظام تغذیه او ایراد پیدا کرده  است.

آن چه نوشته شد یک مثال بود. اگر برای شما که این نوشته را می خوانید غذا خوردن بیشتر یک عمل عادتی است و یا برای کم نیاوردن انرژی بدن غذا می خورید بدانید که نباید غذا و مواد خوراکی را زیاد در دسترس خود قرار دهید. اگر مدیر یک خانواده هستید حتماً به خاطر بسپارید که کودکان خود را از هم اکنون تربیت کنید که فردا به سرنوشت شما دچار نشوند. در خانه خود مواد غذایی فراوان در دسترس قرار ندهید. بگذارید همیشه کمی کمبود مواد غذایی احساس شود. بگذارید هرچیز را که می خواهید در دسترس نداشته باشید. برای حفط کیفیت و جذابیت های زندگی لازم است کمی از توسعه مادی بپرهیزید تا کیفیت ها و جذابیت های ساده زندگی به جای نخستین خود برگردد.

باردیگر به فیلم هایی که از انسان های اولیه به نمایش گذاشته می شود دقت کنید. برای یک انسان ابتدایی زندگی همین زندگی عادی که ما اکنون به هیچش می انگاریم و برای ما جذابیتی ندارد بی نهایت جذاب و شادی آورد بود. یک انسان نخستین اگر بر حسب اتفاق غذایی می یافت از شادی گویی معشوق خود را یافته است. اما بیچاره انسان امروز که از این لذت محروم است. شاید بعضی ها جذابیت غذا را با خوش اشتهایی اشتباه بگیرند. کسی که اشتهای خوبی دارد البته دستگاه هاضمه خوبی دارد اما به این معنی نیست که لذت غذا را درک می کند. لذت غذا زمانی است که فرد از غذا خوردن انرژی کیفی و معنوی دریافت کند نه فقط انرژی مادی برای سوخت و ساز بدن. مثلاً از دیدن و خوردن غذا شاد شود مثل زمانی که یک خبر خوشحال کننده به او رسیده است. غذا خوردن باید کیفیتی مشابه این به دست دهد وگرنه تنها یک ماده ای است برای کمک رسانی به سوخت رسانی بدن.

این جملات به این معنا نیست که باید به زندگی انسان اولیه بازگردیم به هیچ وجه منظور تنها این است که فراوانی و در دسترس بودن همه چیز را از اطراف خود کم کنیم. این یکی از راههای بازگرداندن جذابیت های طبیعی است.

موفق باشید