خویشتن

چند روز پیش یاد دوران درس و مدرسه و کنکور افتادم. بچه هایی که سن و سالتان به اندازه من است به خاطر دارید که فکر می کردیم اگر دانشگاه قبول شویم انگار همه مشکلات ما برای همیشه حل است؟ دیدید این طور نبود؟ در هر مرحله زندگی، آدم را یک جور فیلم می کند؟ چند بار باید تجربه کنیم که همه این ها فیلم است. وقتی گذشت انگار که اصلاً نبوده است.

خوب نتیجه چه می خواهم بگویم. صاف و ساده بابا ول کنیم سرگرمی ها را. فرض کنید شغل مورد نظرمان را پیدا کردیم. فرض کنید پول زیاد درآوردیم فرض کنید همسر مورد علاقه را پیدا کردیم. فرض کنید به کشور مورد دلخواه را برای تحصیل یا مهاجرت پیدا کردیم. مشکل حل می شود؟. به خدا که حل نمی شه؟ در او موقع مجدداً دنبال یه چیز دیگه هستیم باز یک فیلم جدید. میدونید چرا چون ما همه اش می خواهیم محیط را عوض کنیم اما هیچ تلاشی برای عوض کردن خودمان نمی کنیم. اشتباه همین جا است. وقتی می بینم آدم هایی در اوج بدبختی (که از نظر ما بدبختی است) واقعاً هیچ احساسی از بدبختی خود ندارد به فیلم بودن ماجراهای زندگی ایمان می آرم. همه در یک بازه زمانی ۷۰ یا ۸۰ ساله برای یک سری نقش انتخاب می شویم و بعد هم از صحنه زندکی خارج می شوی و بدبختی اینه که فکر می کنیم این نقش ها و اتفاقات واقعیت داره. خوب اگه داره پس چرا بعد از مدتی محو می شود و دیگر اثری از آن نیست.

تازه از این ها گذشته این همه جان می کنیم زمانی فرا می رسد که با همه این ها باید خداحافظی کنیم و بریم یک جای جدید به نام دنیای پس از مرگ زندگی کنیم. خوب که چی؟

من که ول کردم این چیزارو شما اگر دلتون می خواد ادامه بدید.

چه زیبا گفت مولوی

دم غنیمت دان که عالم یک دم است

هر که دم هم دم است او آدم است