خویشتن

نوشتن گاهی وقت­ ها مثل چشمه می ­ماند. وقتی شروع می­ شود دیگر بند نمی­آید اما اگر بند آمد دوباره جوشیدنش خیلی زحمت دارد. دوستان معدودی که با این وبلاگ آشنا بودند و مطالبم را تعقیب می ­کردند می­دانند که چند ماهی است که دیگر دست به قلم نبرده ام. با این که همه دوستان لطف داشتند و با ارائه نظرات خود نشان دادند که نوشته  هایم ارزش خواندن دارد اما به خاطر سفر چند ماهه ای که برایم پیش آمد رشته نوشته­ هایم از دست خارج شد و دوباره نوشتن را برایم سخت کرد. اما دوستان لطف کردند و من را راحت نگذاشتند و اصرار کردند که دوباره شروع کنم. در این زمینه بیش از همه دوست عزیزم سوگند کردی اصرار کرد. برای همین از او خواستم که من را در این کار یاری کند او نیز پذیرفت و قرار است که بنویسد.

دوستان دیگری هم که علاقه به موضوعات این وبلاگ دارند قدمشان روی چشم . این وبلاگ دیگر مونولوگ نیست بلکه دیالوگ است. هر که حرفی برای گفتن دارد و نوشتن هم تا حدی می داند به ما افتخار دهد.